Noong sinulat ko
yung emo post ko na Tagalog, I think, it opened a window for me. Narealize ko na iba pala talaga magsulat or magexpress ng feelings sa native language mo, kahit balibaligtad at balubaluktot at may halo din namang English na para tuloy akong conyong hindi. Iba talaga. Iba din pala magbasa ng Tagalog. Yung conversational ha. Di ko pa yata kaya magbasa ng textbook Tagalog. Nosebleed, hello.
Mga isang linggong nakalipas na naisulat ko yun ay naglalakad ako magisa sa mall, at eventually napunta ako sa Powerbooks. Sabi ko I’ll just window shop. I love books eh. Pero nung palabas na sana ako napansin ko ang isang hilerang libro na salmon ang kulay ng cover, “Para Kay B” ang title.
amen!
ReplyDeletenabasa ko na din 'to. hehe anlupet lang ng pagkakasulat--ung storya, at kung papaanong sa gitna ng mga love stories (na mayor na punto naman ng libro) e naisingit ang ilang social at politcal issues ng bansa.
ReplyDeletei still haven't got the chance to read the book, yaan mo paguwi ko mamaya babasahin ko na =P
ReplyDeletep.s. bob ong really is narcissistic.. (paxenxa na sa mga fans nya)
tungkol san yung book? ako din eh ilove reading tagalog na
ReplyDeleteHahaha of course you would notice that. :D
ReplyDeleteTrue, true. :)
May fans pa ba si Bob Ong?! Hahaha.
ReplyDeleteHave you read it na? :)
It's a set of love stories, of writing, of words, of hope, of pain... And how everything, somehow, manages to come full circle.
ReplyDeleteIt's a wonderful book. :)
haha meron naman siguro no?Siguro mga dalawa. =p
ReplyDeleteyep I read it na, I was crying habang ini-inaugurate si Obama..di ko alam kung dahil ke Obama or dito sa book na 'to.
I like the story of Irene most. S'ya yung sobrang realistic..hay..
*lovestruck*